درخشش تئاتر دشتیاتی "سیه سول"

 آئین اختتامیه بیست و ششمین جشنواره تئاتر استان بوشهر یکشنبه شب با حضور رئیس انجمن هنرهای نمایشی کشور،مدیرکل فرهنگ وارشاد اسلامی استان بوشهر در جمع بزرگ خانواده تئاتر این استان با معرفی افراد برتر به ایستگاه آخر سید.
 به نقل از روابط عمومی اداره کل فرهنگ وارشاد اسلامی استان؛ نتایج برترین های بیست و ششمین جشنواره تئاتر استان بوشهر از طرف هیئت داوران متشکل از مائده طهماسبی، علی غفاری و رحمت امینی اعلام شد که در این اعلام  تئاتر دشتیاتی "سیه سول" که هم عنوان آن از واژه دشتیاتی  به معنای سوءظن و بدگمانی  می باشد و هم متن و دیالوگ های آن هم نویسنده و کارگردان آن و هم...علاوه بر آن محصول گروه نمایشی "هیرو" که گروه نمایشی از بچه های دشتی است. ضمن تبریکات ویژه به مناسبت این موفقیت و راهیابی به جشنواره منطقه ای کشور توجه شما را به جوایز این تئاتر دشتیاتی جلب می کنم:

موسیقی متن:هیئت داوران ضمنتقدیر از نمایش"گدو در هلبیله"جایزه نقدی خود را تقدیم می کندبه:کیامرث خرده بین  نوازنده نمایش:سیه سول

بازیگری اول زن: تندیس،لوح تقدیر همراه با جایزه نقدی اهدا می شود بهبازیگر نمایش"سیه سول" خانم الهام ابنی

نمایشنامه نویسی دوم: لوح تقدیر همراه با جایزه نقدی اهدا می شود به نویسندهنمایش"سیه سول" حسن رضایی

کارگردانی اول: تندیس ،لوح تقدیر همراه با جایزه نقدی اهدا می شود به کارگردان نمایش"سیه سول" حسن رضایی و محسن حلوایی

هیئت داوران در میان آثار به نمایش درآمده 3نمایش برگزیده را جهت حضور در جشنواره تئاتر مناطق معرفی می نماید:

1-نمایش سیه سول

2-نمایش گدام

3- نمایش چاقوی دم کرده شب 

 

تحلیل نمایشنامه سیه سول
داود داودی/منبع:ب خبر

سیه سول در زبان و گویش دشتی به معنای سوءظن و بدگمانی می باشد و این خود پیشاپیش تم نمایش را برایمان نمایان می کند.
 
در نمایش زنان روستا قصه ای در دل دارند که سالهاست در میان خود و سنگریزه های بیابان نجوا می کنند. آنها راوی زندگی زنی هستند پاک و معصوم به نام زینب که با وجود داشتن خواستگارانی همچون «بچه خالواش» عاشق «صالو» سیاه چرده و سختی کشیده است «صالو» نیز با وجود مخالفت مردم روستا و مادر زینب با زینب ازدواج می کند. زاغو به خاطر انتخاب نشدنش به عنوان سکاندار لنج «صالو» از او کینه به دل دارد و شروع به توطئه چینی می کند و با پاشیدن بذر بدگمانی و سوءظن در دل صالو نسبت به زینب باعث پایانی غم بار و نافرجام برای زینب می شود.
 
بن مایه و شباهت نمایش سیه سول ناخودآگاه ما را متوجه نمایش "اتللو" اثر ویلیام شکسپیر می کند.
 
نمایش فضای بومی و گویش محلی (دشتی) دارد. صحنه خالی از اکسسوارهای مرسوم در نمایش های بومی که تا کنون دیده بودیم داشت و با نماد ها و نشانه ها و موسیقی که ترکیبی از آواها و ترانه های محلی و همسرایی بود توانسته فضای خوبی ایجاد کند و به تئاتری بی چیز شباهت پیدا کرده بود. استفاده از شیوه اجرایی نمایش های ایرانی (تعزیه) و همچنین بهره گیری از فرم و حرکت در بازیگرها و تابلوهای ایجاد شده و تصویر سازی که انجام گرفته بود علی رغم زبان و گویش (دشتی) که قدری برای مخاطب نا مفهوم بود بخوبی توانسته بود ارتباط برقرار کند و در جذاب شدن کار کمک شایانی نموده است.
موسیقی در این نمایش نقطه قوت کار بود که بسیار پر انرژی و قوی حضور داشت و اینقدر حضور پر رنگی داشت که داستان نمایش را پس زده و به عقب رانده بود و به عبارتی سوار بر کار بود و بر خود قصه نمایش می چربید. همچنین ستفاده از گیتار که ساز محلی نبود در یکی دو مورد برای مخاطب ایجاد پارادوکس می کرد. موزیکال بودن نمایش که از مشخصه های گروه هیرو خصوصا در کارهای آقایان رضایی و حلوایی شده در ایجاد فضا بسیار موثر ظاهر شده و بخش عظیمی از فضاسازی را به دوش می کشید.
 
بی شک نمی توان منکر این امر شد که بخشی از موفقیت گروه هیرو در طی چند سال اخیر بکارگیری از بازیگران خوب و قابل می باشد حس و حرکت و بدن بازیگران در حرکات فرم و تصویر سازی و تابلوها ایجاد شده بسیار در انتقال مفاهیم نمایش موثر واقع شده بود. کمااینکه بازیها هنوز می توانستند پخته شده تر باشند. شاید تلاش بازیگران برای فراگیری زبان و گویش (دشتی) که زبان خودشان نبود تا حدی انرژی و تمرکز آنها را کم کرده بود. با این حال بازیهای قابل قبولی ارائه نمودند.
 
کارگردانی آقایان حسن رضایی و محسن حلوایی در استفاده ریتمیک از حرکت و بدن بازیگران و فضا سازی بسیار سنجیده و حساب شده بود همینطور با بهره گیری از میزانسن های متنوع و استفاده از تمامی فضای موجود در صحنه و هماهنگی دیگر عناصر و کارکترها در قاب صحنه از لحاظ بصری تصاویر چشم نوازی خلق نموده بودند.
 
شخصیت ها به دقت انتخاب شده و تلاش کاگردان ها برای بازی گیری ایده آل از بازیگران حکایت از تاکید گروه بر بازی بازیگران دارد.
 
اما فارغ از همه محاسن و معایب نمایش سیه سول یک اتفاق مهم رخ داد و آن شیوه اجرای نو و خلاقانه در کارهای بومی بود که بدون استفاده از اکسسوارهای معمول و مرسوم در نمایش های بومی و آئینی که تا حالا دیده بودیم توانسته بود با نمادها و نشانه ها و فرم و حرکت حس و موسیقی فضای بومی را بوجود آورد که برای مخاطب لذت بخش و جذاب باشد. برای نمایش های بومی که منتقدان فراوانی هم دارد اتفاق خوبیست و شاید بتوان امیدوار بود که فصل جدیدی در شیوه اجرایی این نوع نمایش ها رقم خورد.
 
عوامل نمایش سیه سول:
 
نویسنده: حسن رضایی
 
کارگردانان: حسن رضایی – محسن حلوایی
 
بازیگران: الهام ابنی (زاغو / دی زینب) - اسماء یوسف پور (صالو) - زهرا محبوبی (زینب) - شیرین یزدانی (بچه خالو) - مهرناز رستگار (جمال)
 
آهنگساز: کیامرث خورده بین
 
نوازندگان: کیانوش خورده بین - حمید سلیمانی
 
سراینده ترانه متن نمایشنامه: مهدی شیخیانی
 
مشاور مراسم آئینی: حسن سبحانی
 
طراح صحنه و لباس: محسن حلوایی
 
طراح پوستر و بروشر: هما قبادی
 
تصویر بردار صحنه نمایش: غلامرضا محمدی
 
ساخت اکسسوار و قطعات دکور: سعید اسماعیلی
 
سرپرست گروه: ابراهیم شاکری مطلق

/ 1 نظر / 29 بازدید
هادی

درود و دو صد درود تبریک ویژه به حسن رضایی عزیز و دیگر دوستان . امید که شاهد اقتخار آفرینی این گروه در مراحل بالاتر باشیم